بـــبـــوســم خـــــــاك پـــــــــاك جمكـــــــــــــــران را

بازگشت

Sun, 05 Feb 2012 18:51:00 GMT

انتـــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــظار

علائم ظهور

Sun, 06 Jul 2008 16:35:00 GMT

مقدمه
پيش از آن كه از علايم ظهور سخن به ميان آوريم، بجاست براى روشن شدن چرايى لزوم بحث از نشانه‏هاى ظهور و نيز مرزهاى مفهومى واژه ى مركب (علايم ظهور) سه نكته را به ياد داشته باشيم:
1- ضرورت آگاهى از علايم ظهور
مى‏دانيم كه عوامل داخلى و خارجى بسيارى وجود دارد كه هويت و عزّت جهان اسلام را تهديد مى‏كنند و افتخار و اقتدار مسلمين را مخدوش مى‏سازند. اين عوامل، خلوص تعاليم اسلام و حسن اجراى آن‏ها، وحدت صفوف مسلمين و تمركز قواى آنان و سرانجام استحكام و استوارى بنيان‏هاى اعتقادى - اجتماعى تمدن مشعشع اسلامى و پيشرفت و بالندگى آن را هدف قرار مى‏دهند.
از جمله عوامل تهديدگرى كه داراى بستر و خاستگاه داخلى و حمايت‏گر و هدايت‏گر خارجى است، خطر جدى وجود (متمهديان) (مدعيان دروغين مهدويت) مى‏باشد كه هر از گاهى، ظهور كرده و به سلامت اعتقادى و همبستگى اجتماعى يكى از نقاط جهان اسلام، آسيب وارد مى‏سازد.
خوشبختانه اين خطر جدى طى آسيب‏ شناسى مهدى باورى توسط هاديان امت و پيشوايان معصوم ‏عليهم السّلام پيش بينى شده است؛ در اين راستا تبيين مشروح علايم ظهور را بايد گامى در جهت آسيب‏زدايى از پيكره‏ ى اين باور مقدس و سازنده به شمار آورد. بنا بر اين به طور خلاصه مى‏توان گفت سرّ ضرورت آشنايى با علايم ظهور در كسب هوشيارى لازم براى مقابله با خطر جدى منجيان دروغين نهفته است.
2 -جداسازى نشانه‏هاى ظهور از شرايط و اسباب ظهور
وجود هر پديده‏اى هم مى‏تواند سبب و شرط داشته باشد و هم علامت و نشانه، و پر واضح است كه اين دو از يك مقوله نيستند و هر چند ممكن است در موارد بسيارى (شرط) و (علامت) مقارن و موازى باشند ولى نسبت هر يك با پديده ى مورد نظر از سنخى ويژه و متمايز است. براى آن كه تفاوت نسبت هر يك از اين دو با پديده ى مورد نظر مشخص شود مناسب مى‏نمايد به ذكر مثالى بپردازيم:
قطارى را در نظر آوريد كه مى‏خواهيم از راه رسيدنش را به عنوان يك پديده تصور كنيم و هر يك از (شرط) و (نشانه) و نيز نسبت آن دو با فرا رسيدن قطار را معيّن سازيم. مى‏توان (عدم ريزش كوه در مسير ريل) را (شرط) و (بلند شدن صداى سوت قطار يا به هوا برخاستن دود آن) را (علامت) از راه رسيدن قطار به شمار آورد. در اين حال، عدم ريزش كوه و به تعبير ديگر (باز بودن مسير ريل) سبب و شرط رسيدن قطار است كه اگر حاصل نشود، قطار هيچگاه به مقصد نخواهد رسيد؛ اما سوت قطار يا دود آن صرفا هشدارى است كه به مردم مى‏فهماند قطار به شما نزديك مى‏شود و از راه مى‏رسد كه چنانچه اين سوت شنيده يا آن دود ديده نشود يا قطار اساسا فاقد سوت و بدون دود باشد، حركت قطار و رسيدن آن به مقصد مختل نمى‏گردد و لكوموتيو مى‏تواند به مسير خود ادامه دهد و به مقصد برسد.
با اين توضيح به سراغ (ظهور) و علايم آن مى‏رويم. شرايط ظهور عبارتند از همان اسباب برپايى حكومت عدل جهانى كه در چهار عامل خلاصه مى‏شوند:
1- دستورالعمل جامع، حكيمانه و عادلانه‏ ى اداره جامعه ‏ى بشرى.
2 - رهبرى حكيم، عادل و توانمند كه انقلاب را هدايت كرده به پيروزى برساند و اداره ‏ى حكومت را بر عهده گيرد.
3- تعداد كافى فرمان‏بران و ياوران آگاه از هدف انقلاب جهانى مصلح كل و آماده براى جانبازى در راه انجام فرامين وى.
4 - آمادگى و پذيرش جامعه جهانى به جهت سرخوردگى از تجارب ناكام بشرى و شكست تزها و دكترين‏ هاى رنگارنگ در ايجاد جامعه مطلوب و به ستوه آمده از اوج‏گيرى ظلم و فساد در سطح جامعه‏ ى ملل.
از اين ميان، دو شرط اول موجود و دو سبب بعدى مفقودند؛ شرط اول با آمدن حقه ى نهايى وحى آسمانى -شريعت مقدس اسلام- محقق گشته و شرط دوم با وجود مقدس بقيةالله الاعظم(عجل اللّه تعالى فرجه) تأمين شده است.
اما شرط سوم و چهارم هنوز حاصل نشده‏اند و از اين رو، علت تامه ى ظهور تشكيل نشده است.
هنگامى عصر طلايى ظهور فرا مى‏رسد كه اين دو سبب، حاصل آيد و به دو شرط نخست انضمام يابد
در مورد ظهور نيز اخبارى وارد شده كه بيان مى‏دارد امام‏ عليه السّلام زمانى ظهور خواهد كرد كه فساد مالى و جنسى شيوع يافته و دين‏ گريزى سكه‏ ى رايج شده و...از اين بيان مى‏توان بدين نكته پى برد كه امام در غير اين شرايط، ظهور نخواهد فرمود، اما اگر چشم گشوده و مشاهده كرديم كه هم اكنون اين اوضاع، بر جامعه بشرى حاكم است نمى‏توانيم متوقع ظهور زود هنگام مصلح كل باشيم
3- تفكيك (علايم ظهور) از (اشراط الساعة)
بر پايه‏ ى مستندات اسلامى، در روند تسلسل تاريخى حوادث عظيم جهانى، نخست انقلاب مصلح كل حضرت ابا صالح المهدى‏عليه السّلام رخ مى‏دهد و در پى آن دولت كريمه مهدوى شكل مى‏گيرد و آنگاه پس از سپرى شدن عصر طلايى ظهور، فرجام تاريخ فرا مى‏رسد و بساط دنيا درهم ريخته و قيامت برپا مى‏گردد و پيش از حادث شدن قيامت، نشانه ‏هايى ظاهر مى‏شود كه از بروز قيامت خبر مى‏دهد، اين نشانه ‏ها در فرهنگ اسلامى ما (اشراطالساعة) ناميده شده‏اند (اشراط جمع (شَرَط) به معناى (علامت) است).
خداوند سبحان مى‏فرمايد: (فَهَلْ يَنْظُرُونَ إلاَّ السّاعَةَ أَنْ تَأتِيَهُمْ بَغتَةً فَقَدْ جاءَ أَشْراطُها)
? آيا كافران جز اين انتظارى دارند كه قيامت ناگهان فرا رسد، در حالى كه هم اكنون نشانه‏هاى آن پديد آمده است؟)
حال اين كه نشانه‏هاى بروز قيامت يا (اشراطالساعة) چه امورى هستند، بحثى است كه در ادامه و ضمن بيان (نكات) مربوط به علايم ظهور بدان خواهيم پرداخت. به هر روى بايد توجه كرد كه هر دو واقعه ى (ظهور حضرت بقية الله الاعظم(عجل الله تعالى فرجه) و (پديدار شدن رستاخيز) در مقطع تاريخى موسوم به (آخرالزمان) صورت مى‏پذيرد و احتمال اشتباه شدن آن‏ها مى‏رود. بر اين پايه لازم است با هوشيارى كامل، آن‏ها را شناسايى نموده و از يكديگر تفكيك كرد و از درهم آميختن و جابجايى آن‏ها - خطايى كه برخى از نويسندگان بدان مبتلا شده‏ اند - دورى گزيد.

ادامه مطالب بالا

Sun, 06 Jul 2008 16:35:00 GMT

نشانه ‏هاى ظهور و اقسام آن
نشانه‏هاى ظهور را از زواياى مختلفى مى‏توان نگريست؛ مثلا از لحاظ پيوستگى و گسستگى نسبت به ظهور، علايم منفصل و علايم متصل - و به تعبير ديگر علايم پيش از ظهور و علايم مقارن با ظهور - را تشكيل مى‏دهند و از نظر ميزان قطعيت، به علايم محتوم و علايم مشروط انقسام مى‏يابند و از جهت طبيعى و انسانى بودن و شخصى يا عمومى بودن سه دسته ‏ى (حوادث خارق ‏العاده)، (اوضاع عمومى اجتماعات بشرى) و (متخاصمان؛ نيروها و چهره‏ ها) را تشكيل مى‏دهند.
علايم متصل و نشانه‏ هاى منفصل
نخست به ذكر علايم متصل كه همان نشانه‏هاى مقارن ظهور هستند مى‏پردازيم و سپس علايم منفصل را در قالب سه دسته بيان مى‏كنيم.
الف - علايم پسينى (نشانه ‏هاى متصل)
1- علامت سال ظهور آن است كه عدد آن فرد (يعنى مختوم به 7 5 3 1يا 9) مى‏باشد و علامت روز ظهور آن است كه شنبه مصادف با عاشورا (دهم محرم) خواهد بود.
2- صبح روز ظهور، افراد زير بالش خود صحيفه‏اى مى‏يابند كه بر آن نوشته شده: (طاعة معروفة)
3 - هنگام ظهور، ملكى (يا تكه ابرى) بر فراز وجود شريف حضرت بقيةالله الأعظم (عجل‏الله تعالى فرجه) ندا در مى‏دهد: (اين است مهدى (خليفة الله) او را تبعيت كنيد).
4- عيسى بن مريم‏ عليهما السّلام از آسمان فرود آمده و پشت سر امام‏ عليه السّلام نماز مى‏گذارد.
5- جبرئيل ‏عليه السّلام از سمت راست و ميكائيل‏ عليه السّلام از چپ، حضرت را مشايعت مى‏كنند و جبرئيل خروش بر مى‏آورد: (البيعة لله)
6- همزمان با سال ظهور، مردمان شاهد بيست و چهار نوبت بارش باران و رحمت الهى و سرسبزى و طراوت زمين و پديد آمدن بركات بيشمار خواهند بود.
ب - علايم پيشينى (نشانه ‏هاى منفصل)
علايم منفصل يا پيشينى ظهور خود به سه دسته‏ ى (حوادث خارق العاده)، (اوضاع عمومى اجتمات بشرى) و (متخاصمان؛ نيروها و چهره‏ ها) انقسام مى‏يابد كه در اينجا بخشى از علايم هر دسته را ذكر مى‏كنيم:
ب 1- حوادث خارق العاده
1- كسوف خورشيد در نيمه‏ ى رمضان و خسوف ماه در آخر آن ( بر خلاف قوانين حركات طبيعى اجرام آسمانى).
2 - فرو رفتن زمين در سرزمين (البيداء) (ميان مكه و مدينه) و قريه ى (جابيه) و قريه ى (حَرَسْتا).
3 - توقف سير خورشيد در آسمان از هنگام ظهر تا نيمه ‏هاى عصر.
4 - ظهور سرخى آفاق گسترى در آسمان.
5 - ظاهر شدن تصوير صورت و سينه‏اى در قرص خورشيد
6 - صيحه‏ ى آسمانى در ماه رمضان و نداى غيبى هاتفى كه نام حضرت و نام پدر بزرگوارشان را فرياد مى‏كند.
7 - مرگ‏هاى سرخ و سپيدى كه پيش از ظهور حضرت بسيارى از مردمان را هلاك مى‏سازد.
2 ب - اوضاع عمومى جوامع بشرى
احاديث بسيارى در كتب روايى شيعى و سنّى وارد شده كه اوضاع و احوال حاكم بر حيات عمومى نوع بشر را در سطح بين المللى، تيره و نابسامان و اسفناك ترسيم مى‏كند. به گوشه‏اى از آن‏ها اشاره مى‏كنيم:
1 - زوال علم و معرفت و خردورزى و انتشار جهالت و تقليد.
2- شيوع فساد مالى و جنسى و قتل و غارت و شهادت به دروغ.
3- افزايش قيمت‏ها و صعوبت معاش و فراوانى مرگ و مير.
4- تكيه زدن حاكمان فاجر و ظالم بر اريكه ى قدرت.
5- بى‏رونقى نماز و عبادت و رونق يافتن دروغ‏گويى و بى‏ثباتى مردم در دين خود.
6- تشبّه زنان به مردان و مردان به زنان.
3 ب- متخاصمان (نيروها و چهره‏ها)
در احاديث باب علايم ظهور، بخشى از نشانه‏ هاى آغاز قيام حضرت حجت(عجل الله تعالى فرجه) به تبيين و ترسيم چهره‏ هاى دو اردوگاه حق و باطل و رهبران برجسته ى سياسى و فكرى آن‏ها و عملكرد سپاهيان اين دو جبهه اختصاص يافته است. پاره اى از آن‏ها را بيان مى‏كنيم:
1 - خروج سفيانى نام اين فرد پليد كه رهبرى جبهه ‏ى باطل و نيروهاى مهدى ستيز را به عهده خواهد داشت، عثمان‏ بن عنبسةبن ابى سفيان است كه از ابوسفيان مشرك معروف صدر اسلام نَسَب مى‏برد. و همو لشكرى را تجهيز نموده براى مقابله‏ ى با امام به سوى مكه روانه مى‏كند كه زمين در صحراى البيداء، آنان را در كام خود مى‏كشد. به مدت 9ماه بر نواحى پنجگانه‏ ى دمشق، حمص، اردن، حلب و قنسرين حكومت خواهد كرد و خون‏هاى زيادى را خواهد ريخت تا اين كه سرانجام در منطقه‏ ى فلسطين شرقى به دست سپاهيان صاحب الزمان (عج) اسير شده و در كنار درياچه‏ ى (طبريّه) چونان گوسفندى سر از بدنش جدا مى‏گردد.
2 - ظهور شصت كذّاب كه مدعى نبوت‏اند.
3 - قيام دوزاده تن از آل ابى طالب كه مردم را به خود مى‏خوانند و سوداى پيشوايى دارند.
4 - قتل نفس زكيّه
5- قيام يمانى
6 - قيام سيد خراسانى (شعيب بن صالح) و خروج پرچم‏هاى سياه از خراسان در حمايت از موعود امم
7 - ظهور مرد مغربى از مصر و تسلط وى بر شام.
8 - ورود پرچم‏هاى قيس و عرب به مصر.
9 - ورود پرچم‏هاى كنده به خراسان.
10 - پياده شدن برادران ترك در (الجزيرة) (علامه سيد محمد صدر معتقد است كه مقصود از جزيره، سرزمين مابين النهرين در عراق است كه در متون كهن بدين اسم ناميده مى‏شده است) و پياده شدن روميان در (الرملة) (آنچنان كه ياقوت حموى در معجم البلدان / ج / 3ص 69آورده است، الرملة شهر بزرگ و مركزى منطقه ى فلسطين بوده كه از بين رفته است).